Willemijn Zevenhuijzen (Zuidhorn, 1976) regisseert en maakt bij Theater Artemis voorstellingen (waar ze ook altijd zelf in speelt) buiten de kaders van de klassieke theaterzaal. Ze heeft een voorliefde voor een weerbarstig publiek en dat vindt ze veelal op middelbare scholen. De voorstellingen Born to be torn, Happyclappy en Mothers Saga zijn dan ook in deze avontuurlijke omgeving opgevoerd. Ze geeft les als gastdocent aan verschillende theateropleidingen en begeleidt jonge makers in de ‘broedplaatsen’ van PLAN Brabant.

Daarnaast werkt ze als speler en maker mee aan meerdere Artemis-voorstellingen: Oorlog, Hoe de grote mensen weggingen en wat er daarna gebeurde, (…..), Een voorstelling die schijt heeft aan zijn eigen vage titel,  Een leuk avondje uit, Diarree is mijn lievelingskleur, De en Ook slakken hebben weleens haast. In 2024 won ze de VSCD Gouden Krekel ‘meest indrukwekkende prestatie’ in een jeugdtheaterproductie’ voor haar rol in Diarree is mijn lievelingskleur.

Willemijn studeerde aan de Mime opleiding. Voordat Willemijn bij Theater Artemis aan de slag ging. werkte ze als freelancer met verschillende theatermakers zoals Noël Fischer, René Geerlings, Boogaerdt/Vanderschoot en Roy Peters.

Willemijn Zevenhuijzen vormt samen met Jetse Batelaan en Liesbet Swings het artistieke team van Theater Artemis.

In het seizoen 2023-2024 won Willemijn Zevenhuijzen de Gouden Krekel in de categorie ‘meest indrukwekkende prestatie in een jeugdtheaterproductie’ voor haar rol in Diarree is mijn lievelingskleur (8+) van Theater Artemis en Studio Julian Hetzel.

Uit het juryrapport: “Willemijn Zevenhuijzens rol in Diarree is mijn lievelingskleur is de voorlopige kroon op het werk van een van ’s lands beste fysieke acteurs, die in het jeugdtheater continu weet te ontroeren en te verrassen. Op meesterlijke wijze pelt Zevenhuijzen de verschillende lagen van haar personage af, van een dik schild van cynisme, tot opnieuw ontluikende hoop, tot de bevrijding die ze voelt als ze niet meer probeert in de rat race van de kunstindustrie mee te stappen. De ontroerende ontwikkeling die ze zo meemaakt legt Zevenhuijzen vast door een combinatie van tekst en fantastisch gedetailleerd fysiek spel, waaraan de reis van geremdheid tot ontketening perfect valt af te lezen.”