Herinner jij je de Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt nog?

17 Augustus 2017

Wil jij je herinnering met ons delen?

In 2005 speelde Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt in regie van Jetse Batelaan zijn eerste tournee. Je weet wel… onder de vlag van Theatergroep Max. De voorstelling sleepte de allereerste Gouden Krekel voor meest indrukwekkende jeugdtheaterproductie in de wacht en toerde vervolgens van Europa tot de Verenigde Staten, Canada en weer terug!

 

Theater Artemis neemt deze kneiterhit op in zijn repertoire en voert hem van 4 augustus t/m 23 december weer op voor een nieuwe generatie 8-plussers. Mét originele cast: René Geerlings – inmiddels artistiek leider van BonteHond – en acteur Martin Hofstra. BonteHond coproduceert.

 

Graag komen we in contact met kinderen, ouders en docenten die destijds Hopelijk niets zagen. Wil je jouw herinnering van TOEN aan de voorstelling met ons delen? Stuur deze dan naar faye@artemis.nlmet jouw herinnering.

 

 

Koppeling gekopieerd

Herinneringen

“Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt – ik zag hem met een grote groep kinderen in PodiumBloos, Breda. Bij aanvang werd de voorstelling afgesloten, het licht uitgedaan, de deur dichtgedaan. Tja, daar zaten we met de hele club: verrast en verwonderd tegelijk. Alle conventies die ik uit het theater kende als bedreven programmeur van schoolvoorstellingen vlogen door mijn hoofd. De kinderen om me heen schoven ongemakkelijk op hun billen. ‘Zijn we nu vrij?’, vroeg een van hen aan mij. Ja, vrij om even in afwachting te mogen zijn. Vrij om gevoelens waar te nemen als ongemak, verwarring en weerstand. Om wat er allemaal niet gebeurd. Het werkte bevrijdend: het moment van loslaten en je laten meevoeren met wat er daarna wél gebeurde gaf zoveel ruimte en plezier in het kijken wat maakt dat deze voorstelling er één is om nooit te vergeten.”
Monique Koolen, senior consulent kunsteducatie bij Kunstbalie Brabant

 

“I remember a piano. I remember some men trying to move the piano. I remember, I think, the piano was not easy to move. I remember there was no particular reason for moving the piano. In fact, I can’t promise you the piano was ever actually moved. But I remember a piano and I remember some men trying to move the piano, and then I remember trying to persuade the producer to become friends with me because I loved the show so much. I don’t remember very much more about this real or imagined piano, or the presumably real and not imagined men, but I do remember I was sorry I wasn’t a big shot producer with enough money to take the show on a national tour so everyone could see it. The Dutch producer lady was as kind to me as I was useless to her, and she gave me a large white folder, which I kept, and which is now in a box in my garage. I should probably try and clear out my garage. I might need some men… ”
Purni Morell, Artistiek directeur van Unicorn Theatre (Londen)

 

“Iedereen kent het wel: je vertelt een verhaal, een anekdote of een grap. Hikkend van het lachen en met tranen in je ogen constateer je dat je verhaal maar matig enthousiast wordt ontvangen. ‘Een klein momentje….. snap je? ‘Wacht, ik speel het even na’ probeer je nog, om vervolgens af te sluiten met de woorden: nou ja je had er gewoon bij moeten zijn.’ Hoe vaak ik Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt geprobeerd heb na te vertellen nadat ik ‘m zag tijdens Tweetakt 2006, het festival waar ik destijds werkte, kan ik me niet meer herinneren. De voorstelling is niet alleen volkomen absurd maar gaat ook nog eens over theater. Naspelen is nu gelukkig niet meer nodig, ik kan er nu met mijn zoon van 8 jaar naar toe! Eens kijken of hij hetzelfde gevoel voor humor heeft.”
Gouke Hilte, adviseur Fonds 21

 

“Ik zag de voorstelling 12 jaar geleden als dramaturgiestudent. Ik deed een klein onderzoek naar montagetechnieken en absurdisme. In dat kader ben ik naar deze voostelling gegaan, ook als liefhebber van jeugdtheatervoorstellingen. Ik ben die voorstelling nooit meer vergeten. Ik heb toen een dvd van de registratie gekregen en ik gebruik die nog altijd in mijn lessen aan jongeren.
Wat me het meest is bijgebleven is de scène waarin hij verstoppertje gaat spelen met zichzelf en dat dat dus lukt. Dat je dus echt verstoppertje kunt spelen met jezelf. Dat alle spanning en plezier die normaal in verstoppertje spelen zit, daar ook op scène terecht komt. Dat is aan de ene kant zo eenvoudig maar aan de andere kant zo slim gemaakt. Ik heb me over die voorstelling verbaasd en heel hard gelachen: het was zo ontwapenend.
Op voorhand kreeg ik educatief materiaal in handen, een soort hard kartonnen instructiepapier waarin we opdrachten kregen om onszelf op voorhand te trainen in het kijken naar ‘niks’. Dan moest je door een sleutelgat kijken naar een lege kamer en dat dan lang volhouden. Zodat je voorbereid was op het kijken naar een voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt.
Ik weet nog dat ik in de zaal zat, ongeveer halverwege, misschien zaten er wel 150 kinderen voor me, in een superonrustige zaal zoals dat is met jeugdtheatervoorstellingen die op het punt staan te beginnen. Toen kwam er een bewaker op, hij sluit de scène af, doet alles op slot, zet een alarm aan en komt voor het publiek staan en kijkt ons aan alsof wij allemaal hartstikke gek zijn. Hij wenst ons veel plezier en loopt hij hoofdschuddend weg en dan gebeurt er niks. Al snel beginnen de kinderen te schuifelen. En dan duurt dat nog langer. En iedereen schuifelt nog harder. Dan denk je: dat begint lang te duren, we gaan toch niet echt naar niks moeten kijken? Hij zal zo meteen wel iets laten gebeuren? Maar dan gebeurt er nog steeds niks.
De onrust die dan in zo’n zaal komt, kinderen die om zich heen gaan kijken, iedereen die zich afvraagt ‘dit kan toch niet?’ Díe spanning herinner ik me eigenlijk het meest en dat is ook waarom ik het werk van Jetse ben blijven volgen. Omdat hij er heel goed in is om zoiets voor elkaar te krijgen. Hij is goed in het installeren en doorvoeren van zijn regiekeuzes.”
Jellie Schippers, theatermaker Schippers&VanGucht

 

“Ik zag ‘Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt’ als Masterstudent Dramaturgie van 23 jaar oud. Samen met drie mede studenten had ik deze voorstelling toegewezen gekregen om te analyseren voor een vak waarvan ik de naam alweer vergeten ben. We konden de voorstelling zien in Barendrecht, dat was een beetje uit de route dus ik belde naar het kantoor van TGMAX om te zien of er misschien een schoolvoorstelling was waarbij we konden aansluiten. Dat was niet het geval, maar we kregen wel vrijkaarten voor de voorstelling in Barendrecht (hulde voor TGMAX-kantoor!).
In Barendrecht hebben er meermaals kinderen achterom gekeken naar waarom die mevrouw de hele tijd zo hard zat te lachen. Ik vond de voorstelling geweldig. De analyse die we moesten maken van de voorstelling faalde jammerlijk, er zitten zoveel dubbele lagen in dat we steeds net de verkeerde benoemden in ons essay. Streberig als ik ben vroeg ik om een herkansing en met moeite lukte het me om een voldoende binnen te slepen. Desalniettemin was ‘Voorstelling waarin hopelijk niets gebeurt’ de beste voorstelling van dat seizoen voor mij, en stiekem is het een van de beste voorstellingen die ik OOIT heb gezien. Ik zou het te gek vinden om ‘m nog een keer te zien!!”
Joanne Mensert

 

“Het grootste acteurs cliché ter wereld ga ik hier even bevestigen. Toen ik 12 was ging ik met mijn middelbare school naar ‘Voorstelling waarin hopelijk niks gebeurd’, na school heb ik blijkbaar tegen mijn moeder gezegd: DIT WIL IK LATER OOK! Nu, 12 jaar later, ben ik net een jaar afgestudeerd van de acteursopleiding, heb ik gespeeld in een stuk van René Geerlings en kan ik die voorstelling opnieuw zien. Ik kan me vooral nog het verboden begin herinneren, waarin René een gat in de achterwand boort.”
Joep Hendrikx, acteur